5. Ja i moje emocje
[15.06.21r.]
Ból przeszywał odcinek między nadgarstkiem a łokciem od paznokci wbijanych w skórę. To było nieprzyjemne; piekło i szczypało. Zaciskałam prawą dłoń coraz mocniej na dodatek delikatnie poruszając palcami, aby dyskomfort był większy, przy tym wszystkim wgapiając się beznamiętnie w ścianę pod tablicą. Nie płacz, nie płacz, n i e p ł a c z, powtarzałam w swojej głowie w kółko, jak zacięta płyta zatrzymana w jednym miejscu.
Od kiedy pamiętam nie lubiłam okazywać swoich uczuć. Wydawało mi się to nieodpowiednie, w jakiś sposób wstydliwe. Jak gdyby ukazanie, że w sumie jak każdy człowiek posiadam je i czuję różnie w zależności od sytuacji było czymś niedopuszczalnym. Nigdy nie było mi też dobrze mówić o tym, że coś mi nie pasuje, bo czuję się z tym źle. Nie wspominałam o tym, że coś mnie denerwuje. Tylko dlatego, aby nie urazić drugiej osoby, a tymbardziej nie spotkać się z jej złością.Gdy to piszę mam wrażenie, że to absurdalne, bo przecież emocje i uczucia to nieodłączna natura nie tylko ludzi, ale i wielu innych stworzeń, ale tak naprawdę ta niepewność wcale nie zniknęła. A gdyby tak bardziej się nad tym pochylić, ten strach jest w zupełności uzasadniony.
I mogłabym się założyć, że w wielu osobach jest to zasiewane już od dzieciaka; jak nie rodzice, to ktoś bliski, siostra, brat, ciocia, dziadek, może koleżanka ze szkoły. Nie raz widziałam sytuacje na ulicy, gdzie płaczące dziecko było uciszane słowami "No i czego beczysz?", "Ogarnij się". Ja także słyszałam je nie raz gdy okazywałam swoje emocje. Kiedy traciłam humor bo ktoś zranił moje uczucia, słyszałam, że "strzeliłam focha", jak zwykle się "obraziłam" albo, że "nie znam się na żartach", bo przecież to moja wina, że ów żart mnie dotknął. Zawsze niezwykle mnie to denerwowało; czułam się zupełnie niezrozumiana co tylko potęgowało przykrość, która mi doskwierała. A to wszystko sprawiało, że wierzyłam w autentyczność wstydu za smutek, złość czy łzy. Dlatego zaczęłam się zamykać. Ludzie z otoczenia nie rozumieli, nawet gdy próbowałam wytłumaczyć. W zamian słyszałam, że jestem dziwna, że w sumie to mogłabym wyluzować, bo czepiam się o szczegóły i w sumie skoro jestem taka
w r a ż l i w a, to jak mają się ze mną dogadać. Te sytuacje, słowa, zachowania pomogły skutecznie wpędzić mnie w problem okazywania uczuć. Na tyle, że w pewnym momencie byłam niemalże pewna, że nie czuję nic.
Czułam się wtedy zepsuta, nie "taka". Jakgdybym została pozbawiona empatii. Męczyło mnie to, że nie byłam w stanie martwić się o najbliższych tak, jak bym chciała, czy przeżywać coś przykrego tak jak inni. Zaczęłam przeżywać tylko i wyłącznie w sobie. Po cichu, bez słowa.
A nawet gdy już udało mi się coś wyrzucić, pokazać, znowu spotykałam się z przykrym odbiorem. Osoby, które zapewniały mnie, że są dla mnie, że wszystko ze mną dobrze, denerwowały się gdy przyszło im się zmierzyć z nagłym napadem mojego strachu czy smutku, tym samym ponownie mnie odstraszając, bo przecież zdążyłam im zaufać. Myślałam, że jestem bezpieczna, ale nie byłam.
Dlatego zaczęłam uciekać od wszystkich a przede wszystkim od okazywania, że coś mnie rani.
Najgorsze były spotkania rodzinne, na których po prostu nie dało się schować w bezpiecznym miejscu. Członkowie rodziny byli z każdej strony, osaczali i nie pozwalali pozostawić bez odpowiedzi pytania "A coś ty taka smutna? Co się stało?", choć wyraźnie zaznaczało się, że nie, nie mam ochoty rozmawiać i nie, nie powiem przez kogo. Zdarzyła mi się sytuacja, gdzie na właśnie takiej imprezie wśród najbliższych zostałam [przynajmniej tak to wtedy odebrałam] wyśmiana przez grupkę ciotek, a zdołałam tylko wyjść na "parkiet" znajdujący się między stołami. Miałam dwie lewe nogi do tańca, ale nudziłam się i zresztą kolejna osoba próbowała mnie wyciągnąć, więc pomyślałam, że spróbuję. Odechciało mi się od razu, gdy kątem oka zauważyłam palce skierowane w moją stronę i te głupie uśmieszki, które wprawiały w dyskomfort. Wróciłam do stołu i nagle na głowę spadła cała grupa tych właśnie osób, twierdzących, że się niepotrzebnie obraziłam, że przesadzam, kiedy ja tylko strasznie się zakłopotałam. W przypływie emocji do moich oczu napłynęły łzy, mimowolnie spływając po policzkach. I nagle okazało się, że ponoć zawsze byłam "rozsądniejszą dziewczyną" i taką w miarę "ogarniętą" i po tych komentarzach zostałam sama sobie ze spojrzeniami i dalszymi szeptami na mój temat, ale już nie kierowanymi wprost do mnie. Wtedy po raz pierwszy tak bardzo wstydziłam się moich uczuć i przeżyć, że postanowiłam to zatrzymać, wbijając paznokcie w skórę ręki. Choć pomogło, to nie było to wcale dobrym rozwiązaniem; na drugi dzień skóra była czerwona, pełna śladów po ówczesnym wieczorze. Nie dość, że wizualnie wyglądało słabo, to bolało, a to wszystko przypominało o wcześniejszych, ciężkich przeżyciach. Żałowałam, tak jak za każdym kolejnym razem, gdy używałam tego sposobu. Doszło także do tego, że nawet gdy nie okazywałam swoich emocji nikomu innemu, to wściekałam się na siebie. Bo czemu tak czuję? Bo przecież nie powinno tak być, gdy nic wielkiego się nie stało.
A potem poszłam na terapię. To na niej zrozumiałam, że mam takie problemy i to na niej n a d a l nad nimi pracuję. Nie jest to łatwe, dalej mam z tym sporą trudność i łapię się na tym. Ale teraz mam przynajmniej większą wiedzę, większą świadomość na ten temat. Już wiem, że nieważne jak absurdalna wydaje mi się sytuacja, moje emocje są okej i mam do nich prawo, nawet jeżeli ktoś z otoczenia kręci nosem i nie jest w stanie zrozumieć. Bo nie musi rozumieć. I choć jest to naprawdę trudne, postanowiłam niedawno przestać kopać się po kostkach, gdy znów uczucia wymykają się spod kontroli, a w zamian za to zacząć się sobą opiekować, jak dobrą przyjaciółką.
Bo naszymi emocjami nie robimy nikomu krzywdy, zwłaszcza, kiedy tak właściwie dusimy je w sobie. Złoszczenie się wcale nie sprawi, że nagle będzie lepiej, wręcz przeciwnie. To tylko ciągnie w dół.
Dlatego zarówno Wam, jak i samej sobie, życzę spokojnego życia w zgodzie z własnymi emocjami i z samym sobą.
Bo przecież to właśnie my jesteśmy ludźmi,
z którymi spędzamy każdy kolejny dzień.
~*~



Komentarze
Prześlij komentarz