7. Parada Równości



[19.06.2021r.]

There's nothing wrong with you
It's true, it's true
There's something wrong with the village

Dzień zaczęliśmy zmęczonymi uśmiechami, paroma "buziami" i krótkimi, pięciominutowymi drzemkami. Kanapki, chusteczki, coś na głowę żeby słońce nie parzyło, słuchawki do przesłuchania ulubionej muzyki przygotowaliśmy dzień wcześniej. Tak samo jak aparat i dobre humory. No i oczywiście woda, dużo wody... To wszystko idealnie przydało się na moją i D. pierwszą Paradę Równości. Wcześniej nie było opcji, lata w dół, trochę strach, trochę inne poglądy - nie chciałam jechać i tego nie robiłam. Ale nie w tym roku. W tym roku wiedziałam, że nie odpuszczę, bo tym razem jakoś chętniej chciałam pokazać kim jestem. 

Zdecydowaliśmy się pojechać autobusem, na który jak zwykle nieco się spóźniliśmy, ale na całe szczęście co piętnaście minut kursowały kolejne. Droga była nieco gorąca, duszna, w dodatku uderzyła we mnie choroba lokomocyjna, ale przynajmniej nie opuszczały mnie błękitne tęczówki D., w które bezustannie wpatrywałam się w trakcie jazdy. Zwykle nie było możliwości bo kierowcą był właśnie on, więc pozostawało wgapianie się w jego profil i skupione rysy twarzy. Dlatego doceniałam chwile jak te.

W Warszawie byliśmy prawie trzy godziny przed rozpoczęciem Parady, dlatego też pokręciliśmy się po mieście, a raczej po Empiku i Flying Tigerze.  Zdążyliśmy się pośmiać, przejechać paroma innymi autobusami, w których brakowało miejsc siedzących, przez co z całych sił musiałam zapierać się obiema dłońmi o rurkę przy ściance, a w dodatku D. oplatał mnie jedną ręką w pasie trzymając blisko siebie. Dobrze jest mieć człowieka, który pilnuje twojej stabilności, kiedy ty ledwo ją ogarniasz. 

I nadeszła ta chwila. Podjechaliśmy ostatnim tego dnia warszawskim autobusem pod sam Pałac Kultury. Tam dopiero zobaczyliśmy ludzi niosących przeróżne flagi, najczęściej tęczowe, wskazujące ogół, choć były także barwy wyodrębniające poszczególne tożsamości. Uderzała we mnie trema, ale jednocześnie ekscytacja. Tyle różnych, nowych zapachów. Widoków. Tyle odmienności, której na codzień nie spotykałam. To był dzień, w którym wiele osób, ówcześnie przerażonych bycia sobą, dumnie wyszli na ulice w swoich ulubionych ubraniach, kolorowych makijażach i z uśmiechami na twarzach. To był dzień, który zapowiadał się naprawdę dobrze. 

I tak o piętnastej z kawałkiem ruszyliśmy. Na początku byłam zestresowana, toteż milczałam i biłam się z własnymi myślami. Udzieliły się moje wszelkie lęki i nie pomagała gromada ludzi wokół i głośne dźwięki. Ale przez cały czas czułam jak moją dłoń otula czuły uścisk mojej miłości, idącej krok w krok obok mnie. Długo zajęło mi dojście w pełni do spokoju, ale nie zmienia to faktu, że zdumiewało mnie to, co działo się obok. 

Muzyka, wesołe twarze, dobra zabawa, i przede wszystkim miłość - tak mogłabym opisać tamten dzień i wydarzenie. Pomimo upału, tłoku i trochę strachu, bawiliśmy się wspaniale. Ludzie, którzy przychodzili z plakatami ''przeciwko'' nie dostali tego czego chcieli, czyli obelg i kłótni [bo gdyby tak było, to byłby to dobry argument aby wsadzić społeczeństwo LGBTQ+ do worka z podpisem "Złole"]; zamiast tego dostali wiwaty i szerokie uśmiechy. Bo tacy są ludzie, z którymi maszerowałam. Dumni z tego kim są. 

Na "szczęście" mi i D. przyszło żyć w miłości, z której nikt nie szydzi. Która nie jest potępiana, zastraszana i wyśmiewana. Możemy spokojnie wyjść na ulicę trzymając się za ręce, przytulać się i okazywać czułość bez obawy, że dostaniemy za to w twarz. Możemy żyć w spokoju. Ale nie zmienia to faktu jak bardzo wielkie współczucie odczuwam wobec tych, którzy nie mogą przez właśnie strach. I nie tylko wobec ludzi na ulicy, bo najczęściej nawet w swoim własnym, rodzinnym domu. Wśród ludzi, przy których powinniśmy czuć się bezpiecznie. Którzy powinni kochać nas bezwarunkowo, takimi, jakimi jesteśmy. 

Dlatego też chcę powiedzieć, że widzę Was. Widzę, wspieram i nie potępiam. Bo każda miłość jest cudowna. Bo to kim się czujecie jest ważne. Więc bądźcie dumni. Wszyscy bądźmy. 

I pamiętajcie

Love is love


ps. mam nadzieję, że widzimy się za rok 










Komentarze

  1. Świetny wpis. Widzę jak wiele walki byłow twojej głowie tego dnia. Cieszę się niezmiernie że mimo tłoku i hałasu udało ci się wychwycić tak wiele szczegółów. Poczułem duży comforting przy czytaniu. Tworzysz miejsce w którym każdy może czuć się bezpiecznie. Dziękuję za twoje wpisy. Proszę nie przestawaj tworzyć. Widzimy się za rok!

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty