4. Istota

 



[12.06.21r.]

The sun is filling up the room,
And I can hear you dreaming.


Gruchający gołąb siedzący za oknem był na tyle głośny, że zdołał wyrwać mnie z mojego snu. Od momentu mojej przeprowadzki uznawałam to za duży minus. Chociaż gołębie kocham to właśnie w głównej mierze te ptaszyska siadały na moim parapecie i śpiewały serenady każdego ranka.

Musiałam się trochę powiercić, parę razy zmienić kierunek w którym leżałam i powzdychać, aby w  k o ń c u  stwierdzić, że chyba jednak nic z tego i sen muszę odłożyć na później. Mimowolnie przetarłam zlepione jeszcze powieki i otworzyłam je, kilkukrotnie zamrugałam i powoli zaczęłam rejestrować to co znajduje się wokół mnie. Za oknem, pomijając wcześniej wspomniane gołębie, mogłam dostrzec drzewo z pięknymi, zielonymi liśćmi, delikatnie muskanymi przez wiatr. Donosiły się również różne dźwięki, jak na przykład jeżdżące samochody czy ludzie rozmawiający na dole. Po stronie lewej od mojej głowy słyszałam chrapanie Sary. Ta mała pokraczna, czarna kulka ruszała łapkami jak gdyby właśnie gdzieś spacerowała. Często zastanawiałam się, czy w takim momencie ma jakiś ciekawy sen, o którym bardzo chętnie bym posłuchała, niestety jednak nie było nam dane posługiwać się tym samym językiem, a szkoda.

Było naprawdę gorąco dlatego też kołdra znajdowała się w nogach, połowicznie leżąc na podłodze. Nie było do niej daleko, bo zamiast łóżka śpię na materacu. Mama nie była przekonana do tego pomysłu, ale ja uważałam, że ma to swój klimat i że tak mi właśnie odpowiada. No i Sara o krótkich nóżkach nie musi bardzo się wysilać żeby się do mnie wdrapać...

Jednak do moich uszu doszedł kolejny dźwięk. Spokojne oddychanie człowieka, który leżał obok mnie. Obróciłam się więc w stronę istoty, która mimowolnie uchyliła powieki po to, aby zażądać "buziu" i móc w spokoju dalej pochrapywać. Obecność D. sprawiała, że już od samego rana na sercu było jakoś lżej. 

Ten to dopiero miał tendencję do wiercenia. Parę razy zmieniał pozycję, raz wtulał się w moje ciało, żeby zaraz odsunąć się i rozłożyć na plecach "jak żaba na liściu", a jeszcze za chwilę przekładał się na brzuch z twarzą w poduszce. Ciekawa to była istota, ogółem, ale z rana najbardziej. Od kiedy pamiętam był w stanie obudzić się na dwie sekundy, żeby powiedzieć "dzień dobry brzydalu", ukraść buziaka i dalej spać w najlepsze. A ja albo dołączałam do drzemki, albo po prostu przyglądałam się w ciszy. Tak też zrobiłam i dziś, gdy wiercipięta przyjęła ostateczną pozycję - złapał pluszowego pieska imieniem Milton przyciskając do swojej klatki i zwinął się w kulkę, twarzą będąc zwróconym do mnie. Uwielbiałam takie widoki. Lubiłam mu się przyglądać, podziwiać rysy twarzy i spokój, jaki na niej gościł. Gdzieś w środku czułam radość, że ta często zmartwiona kluska w końcu może odpocząć i to u mojego boku. Jego brwi były w stanie spoczynku nie wyrażając żadnej emocji. Długie rzęsy opadały swobodnie, a kąciki ust skierowane były lekko w dół. Postanowiłam pogłaskać go delikatnie po policzku i przy tym mogłam poczuć, jak gładką i przyjemną w dotyku ma skórę. Przy okazji, jak zwykle przy głaskaniu, nogi D. zaczęły z lekka podrygiwać przez sen, co, od kiedy tylko to odkryłam, wydawało mi się przeurocze. Piękny był to widok, bardzo miły dla oczu. 

D. wyglądał w tamtej chwili niewinnie, i jakby krucho... Wydawał się mały, zupełnie bezbronny. W takich momentach czułam, że to ja jestem odpowiedzialna za ochronę tej drobnej istoty i szczerze byłam gotowa walczyć na pięści z każdym napotkanym zagrożeniem, aby ten cudowny chłopak który skradł moje serce był bezpieczny. Momentami tylko ciężko było sobie uświadomić, że nie jestem w stanie uchronić go przed wszelkim złem, które czeka na niego w tym świecie, co delikatnie mnie dobijało. Ale na całe szczęście mogłam chociaż pozwolić mu wypocząć u mojego boku, co jakiś czas przykryć kołdrą, którą przy wierceniu się zrzucił i zapewnić trochę ciepła, czy przegarnąć włosy z buzi, żeby nic go nie łaskotało tym samym zakłócając sen. Być może to niewiele, ale na pewno wystarczająco aby okazać miłość, którą darzę mojego D.. Zresztą, byłam pewna, że to czuł, no bo przecież uśmiechał się przez sen... 

~*~


Komentarze

  1. Czytając ten wpis w myślach widzę dwóch ludzi o których wiem jedno- są ze sobą naprawde szczęśliwi. Spokój i ciepła atmosfera która panowała w tym pokoju grzeje serce. Biegająca przez sen Sarka, rogalikowy stworek. Pan D. Wiercipięta który nawet nie jest świadomy że miłość jego życia przygląda się mu i dokładnie wszystko opisuje. A w środku tego wszystkiego mały człowiek w wielkim sercu. Tak wiele dostrzegłaś. Tak wiele słyszałaś, widziałaś i czułaś. Świetnie sobie poradziłaś z zbieraniem tych wszystkich doświadczeń w jedną całość. Mimo tego że wszystko już się wydarzyło, to moment ten zatrzymał się właśnie w tym miejscu. Dziękuję że pozwalasz mi wracać do tego miejsca. Twój blog to cudowne miejsce do którego chcę wracać.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ogromnie dziękuję, moje serce bardzo się grzeje czytając takie komentarze. Wiele dla mnie znaczą.

      Usuń
  2. Nawet nie wiem, co napisać - po prostu zachwyca mnie to, jak cudowną osobą jesteś. Jak doceniasz drobne chwile, bodźce, które często są ignorowane przez życie w pośpiechu, przez dobę Internetu.
    D. jest ogromnym szczęściarzem mając kogoś takiego u boku, w końcu kto nie chciałby takiej Gaby przy sobie? Niesamowitej, wrażliwej na piękno świata dziewczyny.
    Żałuję, że nie mogę mieć dłużej w życiu kogoś takiego jak Ty. Może kiedyś jeszcze wpadnę na kogoś podobnego?
    Po cichu liczę na kolejne, niekoniecznie odległe w czasie wpisy. Trzymaj się ciepło, Gabu, pozdrów Pana D. i zrób Sarze boop. <3

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cudowny komentarz! Dziękuję najśliczniej i z pewnością zrobie Saruszce przeogromne boop w nosek ^^

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty