3. Park

Rysunek, który powstał podczas siedzenia na ławeczce.

[09.06.2021r.]

  Do parku przyszłam jakiś czas temu. W ten upalny dzień postanowiłam, że spędzenie chwili w cieniu pośród zieleni będzie miłą odmianą od leżenia w internatowym pokoju, w którym ledwo dało się oddychać przez wysoką temperaturę. W dodatku łóżko z wbijającymi się sprężynami w każdą moją kość bardziej wprowadzała mnie w większe zdenerwowanie, niż odprężenie, którego właśnie potrzebowałam. Chciałam odpoczynku, wytchnienia. Od czego? Co się wydarzyło? Nie wiem, w sumie zupełnie nic. Znowu przyszło uczucie pustki rozpychające mnie od środka. Mówię wtedy, że czuję się "dziwnie", bo inaczej nie jestem w stanie ubrać tego w słowa, a to wydaje mi się być najbardziej trafnym określeniem. Dziwnie. Nie jest dobrze, czuję dyskomfort i nieprzyjemną gulę w gardle, ale nie jest też źle. Te uczucie kojarzy mi się ze zmęczeniem, chociaż jednocześnie jakbym cały czas była czymś zmartwiona. Dlatego dziwnie. W takich momentach myślę sobie, że coś musi być ze mną nie tak, skoro zupełnie bez powodu siedzę w dołku, którego nawet nie rozumiem. Rozmyślam, bo może gdybym była trochę inna, problemu by nie było. Może sama go stwarzam? 

Ławka na której zwykle siadam była zajęta przez dwie panie, które były w trakcie dość żywej, zapewne przyjemnej rozmowy. Rozejrzałam się więc dyskretnie i zobaczyłam wolną ławeczkę bliżej wody, stojącą idealnie w cieniu. Spodobała mi się ta wizja, nawet jeżeli ławka była nieco brudna przez ptaki, które najwyraźniej upatrzyły sobie na niej osobistą toaletę. O ile nie uważały za nią i wszystkiego w tym parku. Usiadłam, włączyłam dźwięki w telefonie na wypadek gdyby odezwała się psycholog z informacją, że mogę już przyjść do gabinetu [miałam nadzieję, że zrobi to trochę wcześniej, bo nie lubię się spóźniać] i zamiast niego wzięłam swój szkicownik i nowo upolowany ołówek automatyczny, z którym nie rozstawałam się od zeszłego poniedziałku nawet na chwilę. Już planując przyjście tutaj wiedziałam, że chciałabym tym razem porysować otaczające mnie miejsce, bo choć ćwiczę rysowanie ludzi to czasem trzeba odpocząć. Nie lubię popadać w monotonię, a mam do tego tendencję. W drodze do parku wpadło mi na myśl aby napisać ten tekst co uważam za postęp, bo moja blokada związana z pisaniem mija co parę miesięcy na parę dni, a potem znowu lecę od nowa. Skupiłam się na rysowaniu, ale zdążyłam zauważyć, że na ławce po mojej lewej stronie siedział starszy pan czytający książkę. Od zawsze rozczulały mnie tak minimalistyczne klimaty, dlatego też uznałam to za bardzo miły widok. Na ławce obok były natomiast dwie starsze panie, obie ubrane w odcieniach różu. Najprawdopodobniej plotkowały na jakieś ważne dla nich tematy, ale w to nie chce wnikać, bo pewnie i tak bym nie zrozumiała. W każdym razie, ich rozmowa towarzyszyła mi prawie przez cały proces rysowania, choć nie jestem pewna- zatraciłam się w hobby na tyle, aby nie zauważyć kiedy opuściły ławkę, zostawiając ją pustą, gotową na kolejne osoby i kolejne historie.  Akurat zwróciłam uwagę, gdy odchodził Pan. Dopiero wtedy zobaczyłam, że mimo stonowanej kolorystyki ubioru, na głowie miał czerwoną czapkę. Właściwie przeszedł się wte i we wte, po czym wrócił i dalej siedzi i czyta, kiedy ja spisuję to wszystko do notatnika na moim telefonie. W dodatku cały czas koło nosa latały mi przeklęte robaczki, strasznie mnie rozpraszały tym swoim tuptaniem po mojej kartce albo po odkrytych częściach ciała, przez co czułam niekomfortowe łaskotanie. Ostatnio gdy atakowały mnie i D. postanowiliśmy zmienić ławkę, ale gdziekolwiek indziej nie usiedliśmy, one już tam były. Skończyłam rysunek, najprawdopodobniej poprawki naniosę gdy wrócę do internatu. Na ławce, gdzie wcześniej siedziały urocze babcie, usiadła  pani w czerwonej bluzce i żółtych spodniach. Ten widok mimowolnie przyniósł uśmiech na moją twarz, bo skojarzył mi się z niegdyś ulubioną bajką - Kubusiem Puchatkiem. Uwielbiałam tego misia i myślę, że na zawsze zostanie miłym wspomnieniem.

Przez cały ten czas słyszałam dużo rzeczy dziejących się wokół mnie. Dzieci na placu zabaw za moimi plecami, które śmiały się, krzyczały, może nawet płakały. Panią, która przyszła na ławeczkę odpocząć i otworzyć napój w puszce, przez który rozniósł się charakterystyczny dźwięk zgazowanej cieczy. Przed moim nosem parę razy przejechali ludzie na rowerach, a po mojej prawej stronie szła Pani z dzieckiem w wózeczku i małą dziewczynką, około pięciu lat tuptającą dzielnie tuż za nią, której komentarz o Bugu [przy którym właśnie siedziałam] totalnie mnie rozczulił i rozbawił; "A ja to nie lubię tej rzeki, jest najgłupsza w Polsce. I każdych krajach świata też!". Do Bugu nic nie mam, woda jak woda, ale D. twierdzi, że nie pachnie z niego ładnie i w dodatku jest brudny. Nie zaprzeczę, bo choć wzrok mnie delikatnie zawodzi od czwartej klasy podstawówki, to węch mam nawet dobry.

Co jakiś czas słyszałam młodzież, ludzi mniej więcej w moim wieku, dobrze bawiących się w swoich grupach. Nigdy nie byłam tym typem człowieka, który wychodził na tego typu spotkania, a tym bardziej nie w takich klimatach, ale nie przeszkadzali mi szczególnie, oprócz momentów gdy bardzo głośno bluzgali i włączali muzykę, zupełnie zapominając, że przecież dookoła są inni ludzie niekoniecznie gustujący w ich piosenkach. 

Jestem w stanie przyznać, że ten spacer był dobrym pomysłem. Nigdy nie siedziałam zbyt długo w parkach czy na dworze, ale w tym niesamowitym otoczeniu, pełnym przeróżnych bodźców, znalazłam swój spokój. Wyciszyłam się na tyle, że nawet pająk, który usiadł na mojej nodze, nie wywołał u mnie paniki, a tych skurczybyków bardzo się boję. A teraz będę powoli wracać, żeby nikt przesadnie nie martwił się o to, że wciąż mnie nie ma i będę cierpliwie czekać na umówioną wizytę, aby dalej móc układać w swojej głowie puzzle w jedną, spójną całość. 


~*~






Komentarze

  1. Fragment z Bugiem bardzo mnie rozbawił. Cieszę się że udało ci się odnaleźć swój spokój w tworzeniu. Uwielbiam twoją twórczość i nie mogę się doczekać kolejnego wpisu.

    OdpowiedzUsuń
  2. Niesamowicie było wejść na Twojego bloga po x czasie i zobaczyć nowe posty. Cieszę się, że odnajdujesz swój spokój, urzeka mnie, jak uważnie patrzysz na świat i wyłapujesz drobne rzeczy. Jesteś wspaniała, zawsze byłaś. Mam nadzieję wypatrywać kolejnych wpisów.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty