1. Codzienna walka z miłością do pisania

Moje życie składa się z odwiecznego szukania czegoś, w czym będę mogła się wykazać, a przede wszystkim - znaleźć pewnego rodzaju ukojenie. Coś, co wprawi mnie w poczucie komfortu i spokoju ducha. Przeszłam przez granie na ukulele, robienie bransoletek, rysowanie, jazdę konną. O dziwo, w każdym z tych zajęć poniekąd czułam i w co poniektórych czuję się dobrze. Ale jest jedna, jedyna czynność, która sprawia mi najwięcej radości. I czymś takim jest właśnie pisanie.
Pisanie krótkich opowiastek, dłuższych historii, a nawet książek, zamieszczonych na Wattpadzie. Raz, w ubiegłym roku, na walentynki napisałam wiersz. Szczerze mówiąc zawsze chciałam spróbować swoich sił w tym rodzaju, jednakże wciąż łamię bariery przed dalszym pisaniem.
Najgorzej jest jednak, gdy złapie mnie dołek. Ten mniejszy, który łatwo zniwelować lub większy, okrutny, który to trafia we mnie niekiedy tak, że powrót do rozpoczęcia lub skończenia jakiegoś tekstu jest niemalże niemożliwy. Wytwarzam multum myśli, szczególnie negatywne. Typowe wymówki, by do pracy wcale nie wrócić, a raczej jeszcze bardziej się pogrążyć. I to może trwać i trwać. Tydzień, kilka dni, miesiące.
I choć brak weny, ochoty na spełnianie się w mojej pasji, tego całego kamienia, który ciąży przy mojej nodze i niesamowicie mnie drażni, ja się nie martwię. Tak, moi bliscy, którym zwierzam się w trudnych okresach na pewno teraz zaśmieją się do ekranu i pomyślą; No jasne, nie martwisz.
Nieważne jak bardzo zdenerwowana jestem tym, co dzieje się w mojej głowie. Tym tak zwanym brakowenem.

Bo pomysł, czy wena - w końcu przyjdą. 

Dokładnie tak, jak jest teraz. Dlatego wróciłam do pisania bloga. Dlatego w wolnym czasie, na pytanie; Co teraz porobię? nie odpowiadam sobie, że może poleżę. A raczej, może coś napiszę. I takie myśli wprawiają mnie w spokój. Bo wiem, że mam coś do roboty. I że tak właściwie, chce mi się coś robić.

Wciąż się rozwijam. Wciąż ćwiczę. I wciąż nie jestem perfekcyjna w tym, co robię. To wiąże się z tym, iż popełniam błędy. [Każdy z nas to robi]. Dlatego staram się, doskonalić samą siebie. Swój charakter pisania, moje własne historie, które wymyślam od czasu do czasu. I nie poddaję się, bo wiem, że jeżeli dalej będę kroczyć przed siebie i dążyć do tego, co kocham - kiedyś być może osiągnę wiele.

I szczerze, mam zupełną nadzieję, że Wy, Drodzy Czytelnicy, których z pewnością jest zaledwie garstka, też dajecie radę. Że mimo gorszych dni wcale się nie poddajecie. Jeżeli tak właśnie jest, powinna rozpierać Was duma! Ale jeżeli nie, to nic. Nie znaczy to, że jesteście gorsi. Może po prostu potrzebujecie jeszcze troszkę czasu, czy wsparcia od najbliższych Wam osób. Otuchy, dodawanej przez najmniejszą pochwałę.  Ale pamiętajcie, z a w s z e warto wierzyć w siebie i starać się walczyć z wewnętrznymi demonami.

Bo jeżeli robisz coś, co kochasz
To robisz coś pięknego. 



Pin •♛T O R I ♛•

Źródło: Pinterest








Komentarze

Popularne posty